Leo Stilma

Leo Stilma (1953) schrijft sinds 1990 poëzie. In België en Nederland heeft hij veel poëzieprijzen gewonnen en zou volgens een artikel van de schrijver Rien Vroegindeweij in de NRC van 4 februari 2004 een van de meest bekroonde dichters van de afgelopen tijd zijn.
Hij was in Rotterdam een van de organisators van poëziepodium in de Consul en is tegenwoordig regelmatig te beluisteren op podia in de regio.
Veel gedichten van hem zijn opgenomen in verzamelbundels, het meest recent in de bundel” Met het oog op Morgen “ van J. Jansen van Galen en in de bundel” Ouderdom” van uitgeverij Singel 521.
Er zijn drie bundels van hem verschenen,Kaalslag (1995) bij uitgeverij De Beuk, Steenslag (1998) bij uitgeverij  Callenbach en in Woord en Beeld (2002)  bij uitgeverij Humanitas. 
 
Voor Leo Stilma moet poëzie “als een bijl neerkomen” in de bevroren vijver van de ziel.
Zijn gedichten gaan dan ook, hoe kan het anders, over liefde, het leven en de dood.

Gedichten van Leo Stilma

INZICHT 

We reden een uur lang door
het doolhof van de Botlek, langs
kokende ketels, hoge hijskranen
en donkere sissende pijpen. 
 
En ergens, tussen al dat grauwe
grijs zagen we een kleine ronde buis
flonkeren die op ons netvlies bleef
branden en niet verdween. 
 
Opeens schoot het door me heen:
de Botlek is ons zenuwstelsel
en die rode buis de hersenstam
waardoor alles leeft en beweegt 
 
en ik werd bang want even een
piepklein scheurtje en ik ruik
de geur van jodium en het zweet
van de somber kijkende zuster. 
 
Zwijgend reden we naar huis
gevangen in een geheimzinnig web
wetend dat de spin lacht, gaapt
de tijd verteert en ons ook.

KOSTBARE TIJD 
 
Ik draag vandaag
onze tijd als een glas water
op handen naar je toe 
 
en mag geen druppel morsen
want je dorst is zo groot 
 
zoveel water kan ik nooit
voor je halen. 
 
Maar morgen, morgen
ga ik de wolken breken voor jou
het zal heel lang gaan regenen 
 
ik bouw een boot voor jou en mij
met genoeg voedsel aan boord 
 
en ik zal je over de loopplank dragen
hoe zwaar je ook bent door verdriet 
 
lief, ik zal je dragen.

DOODZIEK 
 
Vannacht heb ik geslapen
met de dood, ze lag naast me
als een vrouw, groots, mooi
ze was heel lief en fluisterde
geheimzinnige verhalen. 
 
Ik heb uren naar haar gekeken
zonder haar aan te raken 
 
Ik dacht altijd dat de dood
een verschrikkelijk lelijke man was 
 
maar nooit gedacht aan een vrouw
die naast je ligt, opstaat, je kust
en zegt: ik ga, ik kan niet blijven
al ben ik van je gaan houden 
 
ik kom nog wel eens terug
pas ondertussen goed op jezelf
en probeer mij te vergeten.

Pin It on Pinterest

Share This